گرمایش از کف

ببینید: طراحی و اجرای سیستم گرمایش از کف

در این ویدئو قصد داریم شما را با نحوه طراحی و اصول اجرایی سیستم های گرمایش از کف آشنا کنیم.

سیستم حرارتی گرمایش از کف که انتقال حرارت به صورت تشعشعی (تابشی) سهم زیادی در فرآیند گرمایشی آن دارد، درمقایسه با سایر سیستم‌های حرارتی نه تنها در صرفه‌جویی و بهینه‌سازی مصرف انرژی بلکه در مقوله رفاه و آسایش ساکنان ساختمان‌ها دارای نقاط قوت بسیاری می‌باشد.

در سال‌های اخیر، سیستم گرمایشی از کف در کشورهای اروپائی و آمریکا بسیار متداول شده است و دلیل این گسترش روزافزون بهینه بودن مصرف انرژی، توزیع یکسان گرما در تمامی سطح و فضا و دوری از مشکلات موجود در سایر روش‌ها، به عنوان مثال سیاه شدن دیوارها، گرفتگی و پوسیدگی لوله‌ها و… می‌باشد. استفاده از روش گرمایش از کف جهت گرمایش محل سکونت از دیرباز به طرق مختلف انجام می‌گرفته است.

آموزش اجرای گرمایش از کف

آموزش اجرای گرمایش از کف

سیستم گرمایش از کف که به صورت  صورت تشعشعی (تابشی) عمل انتقال حرارت را انجام می دهد، باعث صرفه جویی و بهینه سازی در مصرف انرژی می شود. همچنین آسایش ساکنین را در نقاط مختلف فراهم می آورد.

 در سال‌های اخیر، سیستم گرمایشی از کف در کشورهای اروپائی و آمریکا بسیار متداول شده است و دلیل این گسترش روزافزون بهینه بودن مصرف انرژی، توزیع یکسان گرما در تمامی سطح و فضا و دوری از مشکلات موجود در سایر روش‌ها، به عنوان مثال سیاه شدن دیوارها، گرفتگی و پوسیدگی لوله‌ها و… می‌باشد. استفاده از روش گرمایش از کف جهت گرمایش محل سکونت از دیرباز به طرق مختلف انجام می‌گرفته است.

مزایا و معایب استفاده از گرمایش از کف:

لوله‌کشی گرمایش از کف مزایای متعددی دارد که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:

  • نصب: اجرا این سیستم ساده و هزینه نگهداری آن پایین است.
  • راحتی: این سیستم از گرمای تابشی، یعنی راحت‌ترین نوع گرمایش استفاده می‌کند.
  • فضا: این سیستم کم‌جا است و فضای کمی را اشغال می‌کند. بنابراین هر متر مربع از کف و دیوار را می‌توانید به دلخواه خود مبله کنید.
  • سرو صدا: این سیستم در مقایسه با رادیاتور کاملاً بی‌صدا است.
  • سلامتی: گرد وغبار به حداقل می‌رسد. به علاوه با کم شدن تعداد سطوح داغ و لبه‌های تیز احتمال سوختگی و آسیب دیدگی نیز کمتر می‌شود.
  • هزینه: مصرف انرژی سیستم گرمایش کف کمتر است و گرمای کمتری از سطوح ساختمان هدر می‌رود.
  • کنترل: کنترل این سیستم آسان است و اختلاف دمای اندک بین کف و هوا نشان دهنده خود تنظیمی بودن واقعی سیستم است.
  • محیط: لوله‌کشی گرمایش از کف حداکثر بازدهی انرژی را دارد و با دارا بودن بخش‌هایی مانند بویلرهای متراکم کننده، پمپ گرمایی و نیروی خورشیدی دوستدار محیط زیست است.

در ادامه با هم آموزش اجرای گرمایش از کف را مشاهده می کنیم:

چگونه خانه را به خوبی گرم کنیم؟ (گرمایش بهینه خانه)

گرمایش بهینه اتاق باعث صرفه جویی در مصرف انرژی و کاهش انرژی می گردد. خوشبختانه برای کاهش مصرف انرژی و بهینه سازی گرمایش اتاق نیازی به روش های گران قیمت نیست، با انجام تغییراتی کوچک می توانید بیشتر صرفه جویی را در گرمایش منزل خود داشته باشید.

 

  روش اول. درز بندی در و پنجره ها
Image titled Efficiently Heat a Room Step 1
  • درگام اول می­ توانید درزگیر های قدیمی و یا آسیب دیده درب ها و پنجره ها را تعویض کنید. می توانید از فروشگاه نزدیک محل زندگی خود یک رول جدید خریداری کرده و آن را در محل شکاف ها روی درب و پنجره جهت جلوگیری از خروج گرما و ورود باد سرد نصب نمایید.به سادگی نوار قدیمی را بکنید و آن را با نوار جدید جایگزین نمایید.
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 2
    به کمک پیچ های تنظیم ارتفاع کف در (در صورت وجود) میزان فاصله هوایی را بین در و کف تا حد امکان کاهش دهید.
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 3
    می توانید یک لایه پلاستیکی (مانند جلد یا مات کن شیشه) روی پنجره بچسبانید. این کار باعث می شود یک لایه عایق بین شیشه پنجره و محیط داخل خانه ایجاد شود. برچسب شیشه را می توانید بصورت شفاف و یا مات تهیه کنید.
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 4

    از پرده های ضخیم استفاده کنید.

  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 5
    زمان هایی که آفتاب مستقیم به داخل پنجره می تابد، پرده ها را کنار بزنید. این کار باعث ورود حرارت خورشید به داخل منزل و بوجود آمدن اثر گلخانه ای می گردد که منجر به گرم تر شدن داخل اتاق می گردد.
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 6

    مطمئن شوید که پنجره ها همیشه در حالت قفل هستند. اکثر پنجره های امروزی بگونه ای طراحی شده اند که با قرار گرفتن دستگیره در حالت قفل، عایق بندی را صورت می دهند. این عایق بندی در حالتی که دستگیره در حالت قفل قرار ندارد غیر فعال است.

روش دوم. گرمایش بهینه
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 7

    استفاده از ترموستات های هوشمند و هوشمندسازی تهویه مطبوع در کاهش هزینه های گرمایش و همچنین گرمایش بهینه تاثیر بسزایی دارد. ترموستات های برنامه بریز با قابلیت برنامه پذیری زمانی می توانند نقش بسزایی در کاهش مصرف انرژی ایفا نمایند.

  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 8

    می توانید از وسایل گرمایش پرتابل و قابل جابجایی برای گرمایش منزل استفاده کنید. وسایل گرمایش پرتابل با قابلیت گرمایش متمرکز در یک ناحیه مشخص باعث می شود شما نیاز کمتری به استفاده از سیستم گرمایش مرکزی خود داشته باشید.

  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 9

    کمد ها و تمام وسایلی که جلوی دریچه های تهویه را گرفته اند جابجا کنید. جلوی دریچه های تهویه (مکش و خروجی) همواره باید باز باشد.

 

روش سوم. گرما را در منزل نگه دارید
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 10

    درب پریز را باز کنید و فاصله های موجود بین بدنه پریز و دیواره را با فوم بپوشانید.

  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 11
  • جلوی هوای خروجی از دودکش شومینه را در صورتی که از شومینه استفاده میکنید در مواقعی که شومینه خاموش است بگیرید. برای این کار می توانید از بالون های مسدود کننده استفاده کنید.
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 12
    پشت رادیاتور ها یک صفحه فویل آلومینوم ضخیم با کیفیت بالا قرار دهید. این کار باعث می شود کل حرارت رادیاتور به داخل اتاق بتابد.
  • Image titled Efficiently Heat a Room Step 13
    می توانید فرش و یا موکت (پارچه های ضخیم پرز دار) با انگیزه تزئین و کاهش مصرف انرژی به دیوار ها بیاویزید.

نگهداری تاسیسات ساختمانی و صنعتی

نصب سیستم گرمایش از کف

pipeyu1

نکات مهم قبل از اجرا لوله‌کشی از کف

زیر کف باید تمیز و جارو شود و باقیمانده‌های ملات نیز کاملاً پاک شود.

pipeyu2

نصب

مرحله اول: عایق‌بندی

در تمام سازه‌های کف باید از لایه مناسبی از ماده عایق استفاده کرد. عایق‌بندی مناسب وظیفه معمار یا سازنده بنا است. درهر حال عایق در تمام موارد باید زیر سیستم گرمایش از کف نصب شود تا اطمینان حاصل شود که میزان هدررفت رو به پایین گرما بیشتر از 10W/m2 نخواهد بود.

مرحله دوم: چسباندن نوارهای عایق به لبه‌ها

pipeyu3

چسباندن نوارهای عایق به لبه‌ها انبساط آزاد کف پوش را امکان‌پذیر می‌کند. نوار عایق باید دور تمام دیوارهای پیرامونی و سازه‌های ثابتی مانند ستون، پله و درهای ورودی بسته شود. نوار عایق لبه را با زاویه 90 درجه نزدیک به کف خم کنید تا باریکه دوطرفه پشت‌چسبداری تشکیل شود که  کف را به عایق بچسباند. چسباندن نوار عایق لبه به انضمام عایق‌کاری دور بنا جزء مقررات ساختمان است.

مرحله سوم: قرار دادن پنل‌های کف

pipeyu4

پنل‌های کف به نحوی روی عایق از پیش نصب شده گذاشته می‌شود که لبه‌ها را نیز بپوشاند. پنل‌ها را می‌توان به سادگی با اره یا قیچی برید یا آن را تا نزدیکترین بخش محکم سازه ادامه داد. در کف انشعابات لوله‌ها نباید از پنل‌های کف استفاده کرد، چون پنل اجازه نمی‌دهد که لوله‌ها به حد کافی به هم نزدیک شود. لوله‌های اطراف انشعابات لوله‌ها باید با گیره‌های لوله‌ محکم شود، گیره‌ها به طور متناوب روی لوله‌ها بسته می‌شود تا صفحه گیره محکم روی عایق را بگیرد.

اگر قرار باشد که از کف پوش پمپی ( حاوی مایع) استفاده شود، باید تمام مفصل‌های پنل به درستی جایگذاری شود، یعنی این که هیچ پنلی نتواند رو به بالا فشار بیاورد؛ در غیر این صورت کف پوش زیر سیستم گرمایشی کف نفوذ می‌کند و پنل از جا بلند می‌شود. به همین نحو پنل باید با بست دور اتاق محکم شود تا از بلند شدن پنل جلوگیری شود.

مرحله چهارم: آماده‌سازی لوله‌ها

سیم‌پیچ را از دور کیسه باز کنید، بگذارید سلفون باقی بماند. باز کردن سیم‌پیچ را از وسط شروع کنید.

مرحله پنجم: لوله‌کشی

پس از اتمام کار پنل‌های جامد کف می‌توانید لوله‌کشی را شروع کنید. کار را از انشعابات لوله‌ها در راستای مراکز طراحی شده آغاز کنید.

مرحله ششم

pipeyu5

مدارها را در مراکز 100 یا 200 میلی‌متری و به صورت مارپیچ بکشید. حلقه اول لوله باید دورتادور ناحیه‌ای کشیده شود که قرار است مدار آن را پوشش دهد. حلقه بعدی مدار باید 200 یا 400 میلی متر از حلقه اول فاصله داشته و به ترتیب دارای مراکز 100 یا 200 میلی متری باشد.

مرحله هفتم

pipeyu6

پیچیدن حلقوی لوله را به سمت مرکز پنل ادامه دهید و فضای کافی را برای برگشت لوله باقی بگذارید. در مرکز حلقه باید شکل S مانندی ایجاد شود.

مرحله هشتم

حال باید دوباره از مرکز به عقب برگردید و فضاهای بین حلقه مارپیچ رو به داخل مدار اولیه را به گونه‌ای پر کنید که لوله فاصله مناسبی نسبت به دیگر اجزاء داشته باشد.

مرحله نهم: آزمایش

پس از نصب مدار لوله و آزمایش فشار می‌توانید نصب کف پوش را شروع کنید. مراقب باشید کف پوش محکم دور لوله را بگیرد و هیچ فضای خالی باقی نماند. سیستم باید تحت فشاری معادل 6 بار باشد تا حین نصب کف پوش از آسیب دیدن دیواره‌های لوله جلوگیری شود.

مرحله دهم: قرار دادن کف پوش

ضخامت و کیفیت کلی کف پوش سیمان و ماسه باید مطابق با مقررات BS8204-1 باشد. براساس مقررات حداقل ضخامت در بناهای خانگی یا تجاری سبک 65 میلی متر است. ضخامت پوشش‌های جایگزین، مانند کف پوش‌های اصلاح شده پلیمری و ان‌هیدرات با توجه به ضروریات و شرایط ساختمان متفاوت خواهد بود و توسط متخصص یا سازنده کف پوش تعیین می‌شود. پس از قرار دادن کف پوش باید کف را با پوسته‌ای پوشاند تا دیرترخشک شود، به ویژه اگر هوا گرم باشد. کف باید بدون مداخله سفت و خشک شود و به حداکثر استحکام تعیین شده در آیین‌نامه ساختمان برسد که معمولاً برای کف بتنی و سیمان و ماسه حدود 30 روز است. تحت هیچ شرایطی نباید از سیستم گرمایش از کف برای سفت یا خشک کردن سریع کف پوش استفاده کرد، چون در این صورت کف پوش ترک برمی‌دارد و استحکام و انسجام کف به خطر می‌افتد. پس از آن که کف پوش کاملاً سفت شد، می‌توانید سیستم گرمایش از کف را روشن کنید تا دمای سیال انشعابات لوله‌ها به آهستگی افزایش یابد و به دمای محاسبه شده برسد.

ساز و کار عملکرد سیستم گرمایش از کف


رادیاتور انرژی را عمدتاً از راه همرفت به اتاق انتقال می‌دهد. در اثر جریان همرفت کف خنک‌ترین قسمت اتاق خواهد بود و توده هوای گرم به سمت سقف می‌رود. همچنین جریان همرفت غبارهای ریز را نیز با خود از کف بلند می‌کند و آنها را در هوا و روی مبلمان و اثاثیه توزیع می‌کند. به این ترتیب بخش اعظم انرژی موجود در اتاق هدر می‌رود و ناحیه‌های دلخواه را گرم نمی‌کند.

حال آن که گرمایش از کف از راه تابش عمل می‌کند. تابش طبیعی‌ترین و راحت‌ترین نوع گرمایش است که در حقیقت از خورشید الگوبرداری شده است. بخشی از انرژی تابشی ساطع شده از کف توسط سطوح منعکس و بخش دیگر آن جذب می‌شود. در جایی که انرژی جذب می‌شود، سطح به یک تشعشع کننده ثانویه تبدیل می‌شود. پس از مدتی تمام سطوح خود یک تشعشع کننده ثانویه خواهند بود. اثاثیه نیز انرژی را گسیل می‌کنند و اتاق به طور یکنواخت گرم می‌شود. انرژی به تمام گوشه‌های اتاق می‌رسد و در جایی متمرکز می‌شود که بیشترین نیاز به آن وجود دارد. به این ترتیب حداکثر بازدهی انرژی و راحتی ساکنین تامین می‌شود و هیچ نقطه سردی در اتاق باقی نمی‌ماند. دیگر سقف گرم و سوزان نمی‌شود و کف پاهایتان یخ نمی‌کند.

مزایا و معایب


لوله‌کشی گرمایش از کف مزایای متعددی دارد که مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:

  • نصب: اجرا این سیستم ساده و هزینه نگهداری آن پایین است.
  • راحتی: این سیستم از گرمای تابشی، یعنی راحت‌ترین نوع گرمایش استفاده می‌کند.
  • فضا: این سیستم کم‌جا است و فضای کمی را اشغال می‌کند. بنابراین هر متر مربع از کف و دیوار را می‌توانید به دلخواه خود مبله کنید.
  • سرو صدا: این سیستم در مقایسه با رادیاتور کاملاً بی‌صدا است.
  • سلامتی: گرد وغبار به حداقل می‌رسد. به علاوه با کم شدن تعداد سطوح داغ و لبه‌های تیز احتمال سوختگی و آسیب دیدگی نیز کمتر می‌شود.
  • هزینه: مصرف انرژی سیستم گرمایش کف کمتر است و گرمای کمتری از سطوح ساختمان هدر می‌رود.
  • کنترل: کنترل این سیستم آسان است و اختلاف دمای اندک بین کف و هوا نشان دهنده خود تنظیمی بودن واقعی سیستم است.
  • محیط: لوله‌کشی گرمایش از کف حداکثر بازدهی انرژی را دارد و با دارا بودن بخش‌هایی مانند بویلرهای متراکم کننده، پمپ گرمایی و نیروی خورشیدی دوستدار محیط زیست است.
  • در شرایطی که فرش یا موکت روی سطح سیستم گرمایش از کف گذاشته شود، گرمای حاصل از این سیستم می‌تواند سبب بلند شدن کرک‌های فرش شود. این کرک‌ها سپس ممکن است از راه تنفس وارد بدن انسان شوند و شانس بیماری‌هایی نظیر سرطان را افزایش دهند. از این رو توصیه می‌شود از سیستم گرمایش از کف بیشتر در محیط‌های اداری استفاده شود.

تشخیص نشتی


متخصص برای تشخیص و اندازه‌گیری انرژی حرارتی آزاد شده از اشیاء از تصویربرداری حرارتی یا ترموگرافی استفاده می‌کند.

تصویربرداری حرارتی

pipeyu7

لوله‌کش متخصص گرمایش از کف برای تعیین و اندازه‌گیری انرژی گرمایی آزاد شده از اشیاء از تصویربرداری حرارتی یا ترموگرافی استفاده می‌کند. دوربین این حرارت را تشخیص می‌دهد و آن را به سیگنالی تبدیل می‌کند که در نهایت به صورت تصویر روی صفحه نمایشگر ظاهر می‌شود. تصویربرداری حرارتی به لوله‌کش اجازه می‌دهد تا محاسبات دمایی را انجام دهد و بازده گرما را به روشی بی‌سابقه آنالیز کند. به علاوه تصویربرداری گرمایی به لوله‌کش اجازه می‌دهد تا نشتی را با حداقل خرابی و با حداکثر سرعت ممکن تشخیص دهد تا آب و کپک به ساختمان صدمه نزند.

هزینه سیستم گرمایش از کف


برای ساختمان‌های مسکونی از دو نوع سیستم گرمایش تابشی استفاده می‌شود که عبارت‌اند از تابش الکتریکی و هیدرونیک (آب داغ). سیستم‌ گرمایشی الکتریکی گران‌تر از سیستم هیدرونیکی است.

سرمایش از کف ، شیوه ای نوین در سیستم سرمایشی ساختمان

اخيرا پژوهشي مبني بر بررسي سرمایش از کف ساختمان با استفاده از گمانه صورت گرفته است. اين بررسي در شهر هاي تبريز، اردبيل، اروميه، ‌زنجان، شهر كرد و همدان انجام شده است.

در سال هاي اخير استفاده از انرژي هاي تجديد پذير در گرمايش و سرمايش از کف ساختمان ها مورد توجه قرار گرفته است. يكي از منابع انرژي تجديد پذير زمين است. دماي عمق زمين در فصل هاي گرم سال از دماي محيط كمتر است و در فصول سرد سال از دماي محيط بيشتر است.

بنابراين زمين مي تواند به عنوان يك عامل براي سرمايش يا گرمايش مورد استفاده قرار بگيرد. در اين زمينه پژوهش هاي زيادي صورت گرفته است. مبدل هاي حرارتي گمانه معمول ترين نوع مبدل هاي حرارتي زميني هستند.

سرمایش از کف

نحوه عملکرد سیستم سرمایش از کف در ساختمان

مبدل هاي حرارتي گمانه متشكل از يك لوله U شكل است كه در يك حفره عميق داخل زمين به صورت عمودي قرار داده مي شود. گمانه ها در پمپ هاي حرارتي زمين گرمايي استفاده مي شوند.

در این پمپ ها زمین در حالت سرمایش به عنوان چاه حرارتی براي کندانسور و در حالت گرمایش به عنوان چشمه حرارتی براي اواپراتور عمل می کند. در حالت سرمایش اگر دماي زمین به حد کافی پایین باشد، در این صورت زمین می تواند مستقیما به عنوان چاه حرارتی به کار رود. به این سیستم، سیستم سرمایش از کف یا مستقیم زمینی گفته می شود.

در این صورت پمپ حرارتی از سیستم حذف می شود و هم موجب کاهش هزینه هاي اولیه و هم موجب کاهش مصرف انرژي می شود. هر چقدر دماي زمين كمتر باشد اين سيستم بهتر كار مي كند. در اين سيستم آب با گردش در داخل گمانه گرماي خود را به زمين مي دهد و خنك مي شود و سپس اين آب خنك شده با عبور از يك فن كوئل هواي ورودي به فضاي خانه را خنك مي كند. در اين سيستم تنها فن و پمپ از انرژي استفاده مي كنند كه البته مصرف پاييني دارند.

شرکت آرین پادرا صنعت ارائه دهنده خدمات تأسیسات ساختمانی از طراحی و برآورد تا اجراء و تعمیر و نگهداری آماده ارائه خدمات با شما مشتریان گرامی می باشد. جهت درخواست مشاوره اینجا را کلیک نمایید.

منبع: فروشگاه بهتام

نگهداری دیگ بخار

دیگ بخار 1

نگهداری دیگ بخار،راه اندازی دیگ بخار،تعمیر و نگهداری دیگ بخار

ساختار دیگ بخار:

دیگ های بخار معمولا، شامل بدنه اصلی، صفحه – لوله های جلو و عقب ، کوره و اطاقک برگشت می باشد که پس از مونتاژ و جوشکاری ابتدا کامل مورد آزمایش های غیر مخرب (پرتونگاری، اولتراسونیک، مایع نافذ و…) قرار گرفته و سپس عملیات تنش گیری آنها در کوره مخصوص انجام می گیرد. دیگ های فوق دارای دو پاس لوله اند که همراه کوره، جمعاً دارای سه پاس حرارتی می باشند.

پاس اول شامل کوره می باشد که به صفحه – لوله جلو دیگ بخار و جلو محفظه برگشت اکسپند و جوشکاری شده است . پاس دوم شامل لوله هایی که از اطافک برگشت به صفحه – لوله جلو

دیگ و پاس سوم شامل لوله هایی از صفحه – لوله جلوبه صفحه لوله عقب می باشد. شعله در کوره تشکیل می گردد و مواد حاصل از احتراق با عبور از لوله های پاس 2و3 و جعبه

دودهای جلو عقب، از طریق دودکش خارج می شود و درطی این مسیر، آب در اثر جذب انرژی گرمای حاصل از احتراق سوخت، به بیشترین درجه حرارت ممکن می رسد.

در بدنه دیگ های بخار دریچه های دست رو، آدم رو، لایروبی وجود دارند که هر کدام دارای یک درب متحرک بوده و توسط واشر گرانیتی آب بندی می گردند.

جعبه دودهای جلو و عقب دیگ برای تعمیر، تعویض یا تمیز کاری لوله ها پیش بینی شده اند. لوله های پاس 2و3 با روش گشادکردن انتهای لوله ها (والس زدن)، آب بندی می گردند و سپس دیگ را تحت آزمایش هیدرواستاتیک تا 1/5 برابر فشار طراحی قرار می دهند.

پس از نصب دیگ بخار روی شاسی و مونتاژ جعبه دودها، کلیه سطوح خارجی پس از سند پلاست با لایه ای از ضد زنگ نسوز پوشش داده می شود و سپس عایق کاری آن توسط پشم سنگ با ضخامتی حداقل برابر 30 میلیمتر با لایه ای از ورق محافظ صورت می پذیرد.

پس از پایان این مراحل، بخشهای مختلف توسط واحدهای کنترل کیفی مورد بازرسی دقیق قرار می گیرند و تأییدیه لازم را دریافت می نمایند.

در مراحل بعد، نصب شیرها، مشعل، سیستم برق و کنترل دیگ بخار انجام می گردد و پس از آزمایش بخار (تست گرم) و تنظیم نهایی، دیگ رنگ آمیزی می شود.

نگهداری وتعمیرات دیگ  بخاربویژه در قسمتهای که بدانها اشاره خواهد شد دارای حساسیتی خاص بوده و لازم است در مراحل مختلف دقت لازم معمول گردد.

مکان و شرایط نصب دیگ بخار :

ابعاد دیگخانه باید با در نظرگرفتن ابعاد دیگ بخار با درهای باز و نیز تجهیزات مرتبط با آن، همانند دستگاه های سختی گیر، هوازدا، منبع تغذیه آب، کالکتور، شیرها و موارد مشابه ، طراحی و ساخته شود.

دیگ بخار باید در محلی نصب گردد که دارای هوای لازم جهت سیستم و نیز فضای کافی برای تمیز کردن لوله ها و مکان مناسب جهت نگهداری وسایل کنترل تجهیزات جانبی باشد.

باید در دیگخانه، سکویی مناسب با وزن، اندازه ها و متعلقات دیگ بخار، ایجاد گردد. این سکو باید حداقل 30 سانتیمتراز طول و عرض ( از هر طرف 15 سانتیمتر) بیشتر و با اندازه 15 سانتیمتر هم از کف دیگخانه بلندتر باشد.

در اطراف سکو باید مجرایی برای هدایت آب کف دیگخانه به چاه و یا سیستم فاضلاب در نظر گرفته شود و حوضچه ای نیزدرنزدیکی شیر تخلیه دیگ بخار ایجاد شود که همواره پر

از آب بوده وقسمت بالای آن به چاه یا مجرای خروجی آب راه داشته باشد و لوله تخلیه جهت خفه شدن بخار، به داخل آن هدایت و با درب متحرک پوشانده شود (چاه بلودان).

چنانچه مسیر کابل کشی از درون کانال صورت گرفته است، برای جلوگیری از بروز هر گونه اشکال الکتریکی، لازم است نکات ایمنی با دقت کامل رعایت گردد. پوشش روی کانال باید سبک و در مقابل وزنهای سنگین دارای مقاومت کافی باشد. توصیه می شود دیگ به نحوی روی سکو استقرار یابد که قسمت جلویی آن مقابل درب ورودی دیگخانه قرار گیرد. وجود وسایل اطفاء حریق در دیگخانه الزامی بوده و ضرییب ایمن سازی دستگاه را در مقابل آتش سوزی های احتمالی بالا می برد.

شرایط نصب دودکش دیگ بخار:

دیگ های بخار معمولا مجهز به دمنده مناسب بوده و بدون دودکش هم می تواند کارکند، ولی مواد حاصل از احتراق باید به نحوی از محل دیگخانه به فضای بیرون هدایت شوند، که این کار توسط دودکش صورت می گیرد. ارتفاع دودکش بستگی به شرایط محلی دارد ولی موقعیت هایی مانند ساختمان های بلتد مجاور، جهت باد و عوامل جغرافیایی دیگر بر آن مؤثر خواهد بود. حداقل ارتفاع دودکش 12 متر است ولی بهر حال باید بلندی آن به نحوی باشد که افت فشار مسیرهای فرعی را جبران نماید.

سیستم هدایت سوخت دیگ بخار:

تعبیه شیر به منظور امکان قطع سریع سیستم هدایت سوخت در هنگام آتش سوزی، الزامی است.

در مسیر رفت سوخت از مخزن به پمپ باید یک شیر یک طرفه تعبیه گردد. سمت مکش پمپ سوخت باید دارای فشار مثبت باشد.

منابع سوخت زیر زمینی را باید با فشار حداکثر 15 پوند بر اینچ مربع به مشعل پمپاژ نمود.

قطر لوله برای سوخت های با گرانروی 200 ثانیه و بالاتر، نباید کمتر از 2 اینچ باشد.

باید از لوله های گالوانیزه در سیستم استفاده نمود. به جای زانویی باید از روش خمکاری لوله ها استفاده گردد.

پمپ سوخت باید دارای صافی بوده و چنانچه فیلترهای اضافی درمسیر لوله ها بکاربرده می شود، باید از توری مدور استفاده گردد.

حجم مخزن برای تأمین سوخت دیگ بایستی دارای گنجایش کافی باشد.

نصب یک شیر تخلیه در پایین ترین نقطه مخزن جهت خروج آب هایی که احتمالاً در آن وجود دارد، ضروری است.

نصب تجهیزاتی از قبیل نشانگرهای ارتفاع سوخت و خروج هوا از مخزن الزامی است.

حتماً در اطراف مخازنی که در ارتفاع قرار دارند، باید تجهیزات ایمنی و آتش نشانی در نظر گرفته شود.

مخزن باید دارای یک شیب 1% به سمت شیر تخلیه باشد، تا املاح و رسوبات به طرف آن هدایت شوند.

منبع آب تغذیه  دیگ بخار :

منبع آب باید تاحد ممکن به پمپ آب نزدیک بوده و اتصالات لوله ای نیز حتی المقدور مستقیم باشند.

مخزن آب بایستی بالاتر از پمپ قرار داشته و لوله خروج آب در پمپ بالاتر از کف مخزن باشد.

چنانچه برای عمل آوری آب، تزریق مواد شیمیایی از طریق شیر کنترل صورت می گیرد، نصب یک پمپ کوچک جداگانه و تزریق مواد شیمیایی طی فواصل زمانی منظم در آن ضروری است.

نصب شیر نمونه برداری بر روی مخزن و آزمایش آب درون مخزن به طور روزانه مؤکداً توصیه می شوند.

دمای آب ورودی به دیگ باید بین 80 تا 100 درجه سانتیگراد باشد.

نصب دماسنج و شیشه آب نما امکان اطلاع مسئول مربوطه را از حجم آب مصرفی دیگ بخار فراهم می اورد.

شرایط تغذیه آب دیگ بخار:

آب طبیعی برای تغذیه دیگ بخار مناسب نیست مگر آنکه به طور صحیح تصفیه و سختی آن گرفته شود و با افزودن مواد شیمیایی احیا کننده از خاصیت اکسید کنندگی آن کاسته

شده باشد. اکسیژن محلول در آب موجب زنگ زدگی سطوح فلزی بویژه در لوله های دود می شود. تشکیل رسوبهای حاصل از املاح موجب خرابی کوره و لوله های دود، نا صافی صفحه –

لوله و همچنین کاهش میزان انتقال حرارت شده و بدین ترتیب دمای فلز را بالا برده و بازدهی دیگ را پایین آورده و موجب خسارتهای جدی به آن می شود. تصفیه داخلی با افزودن مواد

شیمیایی به مقادیر کافی چهت ته نشین نمودن املاح آب دیگ بخار و واکنش در برابر اکسیژن محلول در آن انجام میگیرد. PH آب باید بین 9/5 تا 11 باشد و آزمایشات روزانه به منظور اطمینان از مطلوب بودن کیفیت آب به طور منظم به انجام برسد. بدین لحاظ که سنگینی آب دلیل برتشکیل رسوبهای نا خواسته می باشد، لازم است مواد شیمیایی در حد مناسب و به مقدار

کافی باشد تا این حالت از بین برود. در محدوده فشار از صفر تا barg 25 ، غلظت کل جامدات محلول در آب درون دیگ باید بین 700 تا ppm 3500 بوده و غلظت مواد معلق درآن هم از ppm

15 تجاوز ننماید. در محدوده فشاری قوی قلیائیت کل آب درون دیگ (محاسبه شده به صورت کربنات کلسیم معادل باید بین 144 تا ppm 700باشد. اکسیژن محلول در آب را می توان بااضافه کردن سولفیت سدیم و هیدرازین ازبین برد.

توصیه می شود استفاده کنند گان از دیگ بخار جهت کسب اطلاعات بیشتر به استاندارد B.S2486 (تصفیه آب دیگهای نصب شده بر روی خشکی) مراجعه و یا با شرکتهای سازنده دستگاههای سختی آب مشورت و حتماً از چنین دستگاهی استفاده نمایند.

لوله کشی عبور بخار آب:

بطور متعارف، اندازه لوله های بخار باید طوری طراحی شود که سرعت عبور بخار از آنها بین  25تا 35 متر در ثانیه باشد، ولی اگر سیستم لوله کشی دارای اتصالات زیاد و مسیری طولانی است، قطر لوله ها باید به نحوی در نظر گرفته شود که فشار مورد نیاز در محل های مصرف تأمین گردد. برای جلوگیری از جمع شدن آب در لوله ها، ضمن اعمال 10% شیب از تله های بخار نیز استفاده می شود. وقتی در اثر عبور بخاردما بالا رود،

لوله ها منبسط می شوند، برای جلوگیری از خسارات وخطرات احتمالی، باید از خمها و مفاصل انبساطی مخصوص استفاده شود و بین خمها نیز از اتصالات قابل انبساط استفاده گردد. مهار لوله ها توسط بستهای نگهدارنده صورت می گیرد. لوله ها می توانند درداخل بستها حرکت طولی داشته باشند، ولی حرکت عمودی آنها باید بسیار محدود باشد.

انشعابات باید از بالای لوله بخار انجام گیرد و عایق لوله ها نیز به اندازه کافیباشد. آب تقطیر شده از گرمکن های مخزن سوخت یا از ظروف محتوی مواد شیمیایی که برای دیگ بخارزیان آور است، نباید به مخزن تغذیه آن هدایت شود.

دستورالعمل راه اندازی دیگ بخار:

پس از نصب دیگ بخار بر روی سکوی مربوطه وانجام کارهای تأسیساتی لازم، عمل راه اندازی بهشرح زیر صورت می گیرد:

درب پوشش دریچه آدم رو را بردارید. داخل دیگ را از نظر وجود جرم و اشیاء خارجی بررسی نمایید. دریچه آدم رو را دوباره بسته و اطمینان حاصل کنید که دریچه ها محکم بسته شده اند. (این مراحل ضمن آزمایش نهایی باید در کارخانه صورت گیرد و انجام این توصیه به منظور ضریب اطمینان بیشتر است). قطعات و محفظه های ورودی جلویی و عقبی را بررسی و کاملاً مطمئن شوید که در اثر حمل و نقل، شل نشده و محکم در محل خود استقرار داشته باشند.

تمام اتصالات الکتریکی را از حیث محکم بودن کنترل نمایید.

شیر هواگیری بالای دیگ  بخار را کاملاً باز نمایید تا هوا خارج گردد.

شیر اصلی بخار را ببندید و اطمینان حاصل نمایید که شیرهای آبنما و تغذیه آب باز و شیر تخلیه بسته است. (شیر کنترل تغذیه از منبع آب باید باز باشد).

دقت نمایید شیرهای مربوطه به کنترل کننده های سطح آب، حتماً در حالت باز قرار داشته باشند.

کلیه فیوزها را ازجای خود بیرون آورده و بوسیله اهمتر از سالم بودن آنها اطمینان حاصل نمایید. برای جلوگیری از اتصال بدنه، کلیه کلیدها را در حالت خاموش قراردهید.

در صورت سالم بودن فیوزها، در اولین مرحله فیوز کنترل مدار فرمان را در جایگاه خود قرار دهید و کلید اصلی تابلو را وصل نمایید. در این حالت، چراغ مربوط به سطح آب خیلی کم روشن شده و آژیر شروع به صدا می کند. دکمه قطع آژیر را فشار دهید تا صدای آژیر قطع شود و سپس مدار فرمان کنتاکتور پمپ آب را کنترل نمایید.

در صورتی که مدار بدون اشکال باشد، کلید اصلی تابلو برق را روی حالت خاموش قرار داده، برق را از تابلو قطع نموده و پس از قراردادن فیوزهای مدار قدرت پمپ، مجدداً

برق را وصل نمایید.

باید توجه داشت که کلید پمپ روی حالت خاموش و پمپ نیز هواگیری شده باشد. پمپ را برای یک لحظه روشن و دور و جهت آن را کنترل نمایید. چنانچه دور موتور صحیح بود،

پمپ را روشن کرده و دیگ بخار را آبگیری نمایید. برای تنظیم مقدار آب، لازم است قبل از آبگیری، شیشه آب نما به شرح زیر مدرج گردد:

1- وسط شیشه آب نما را که معمولا باید همتراز سطح متعارف آب درون دیگ باشد با N.W.L. علامت گذاری نموده و12  میلیمتر بالاتر از آنرا محل خاموش شدن پمپ به صورت خودکار (pump off) قرار دهید.

2- 12 میلیمترپایین تر از N.W.L. را به نشانه محل روشن شدن پمپ به صورت خودکار (pump on) علامت گذاری نمایید.

3- 75­ میلیمترپایینتر ازN.W.L. را محل سطح آب خیلی کم ) Extra Low Water Level) علامتگذاری کنید.

پس از علامت گذاری به روش فوق، پمپ را روشن نموده و شروع به آبگیری نمایید تا اینکه سطح آب به حد (pump off) برسد. اکنون یونیت سوئیچ مربوطه را که داخل کنترل کننده دو حالته سطح آب قراردارد، تنظیم نمایید تا در آن مرحله پمپ به صورت خودکار، خاموش گردد.

شیر تخلیه دیگ را باز کنید تاآب به حد (pump on) پایین آید. اکنون سوئیچ مربوطه را تنظیم کنید تا پمپ به صورت اتوماتیک روشن شود. سپس پمپ را توسط کلید مربوطه خاموش نموده و تخلیه آب دیگ را ادامه دهید تا سطح آن به علامت سطح آب کم برسد. شیر تخلیه را بسته و مجدداً یونیت سوئیچ واقع در کنترل کننده سطح آب را برای این حالت تنظیم نمایید تا چراغ مربوطه روشن شده و زنگ شروع به کارنماید. صدای آژیر را توسط کلید Mute Alarm قطع نمایید ولی چراغ هشدار دهنده سطح آب کم همچنان روشن می ماند.

مجدداً شیر تخلیه را باز و سطح آب را پایین بیاورید، تا وقتی که به علامت سطح آب خیلی کم برسد. در چنین شرایطی، شیر تخلیه را بسته و یونیت سوئیچ (Contorl Level) را تنظیم نمایید. در این حالت، چراغ مربوطه به سطح آب خیلی کم (Extra Low Water Level) روشن شده و آژیر شروع به کار می نماید.

آژیر را مجدداً توسط کلید مربوطه از کار بیندازید و کار بازبینی را به ترتیب زیر انجام دهید: پمپ را با قرار دادن کلید روی حالت خودکار روشن کرده و دیگ را آبگیری نمایید وقتی که سطح آب به حد خاموش شدن پمپ (pump off) رسید، پمپ مربوطه به صورت خودکار خاموش می شود. شیر تخلیه را باز کنید تا وقتی که

سطح آب به حد روشن شدن (pump on) برسد، در این حالت پمپ روشن می شود. اکنون پمپ را خاموش کرده و اجازه دهید شیر تخلیه باز باشد. دو مرحله بعد را که به ترتیب اولین و دومین هشدار کم آبی است، کنترل نمایید.

شیرهای مسیر رفت و برگشت سوخت را باز کرده، پمپ سوخت را هوا گیری نمایید.(باید در حدود 2 لیتر سوخت خارج شود تا اینکه مطمئن شوید سوخت کاملا هوا گیری شده است).

هرگز نباید موتور مشعل را قبل از هواگیری روشن نموده ولی جهت تسریع درانجام کار، می توانید موتور را به وسیله دست بچرخانید. دقت کنید که فتوسل (چشم الکتریکی) بطور صحیح در جای خود قرار گرفته باشد. محکم بودن درب مشعل و صحیح بودن کلیه اتصالات دیگ از جمله مواردی است که باید دقیقا کنترل گردد. پس از اطمینان از سالم بودن کلیه فیوزها، آنها را در جای خود فرار داده و با یک استارت بسیار کوتاه دور موتورها را کنترل و در صورت صحیح بودن دیگ را روشن نمایید.

کلیه مراحلی که برای روشن شدن دیگ مورد نیاز است، در زمان های معین و مشخص، از تایمر نصب شده در تابلو برق ، فرمان می گیرند (تایمر LFL – SATRONIC – LEC1 و غیره). بعد از قراردادن کلید مشعل در (Burner on-off) روی حالت ON، موتور دمنده و مشعل بکار می افتد. چند ثانیه بعد، دمپر هوا در مسیر دمنده شروع به باز شدن نموده و به خالت 35 تا 60 ثانیه جهت پاکسازی دود (PREPURAGE) با هوای کامل در این وضعیت کار می کند و سپس دمپر به حالت کم (LOW) برمی گردد و مدار جرقه که توسط یک ترانس افزاینده (220 ولت به 8500 ولت) ، شمع های مربوطه و شیر سلونوئیدی شمعک گاز (PILOT) کامل می شود، وارد عمل شده و جرقه مناسب را ایجاد می نماید. در این حالت سوخت و جرفه به مدت چند ثانیه به صورت همزمان با یکدیگر کار می کنند و پس از آن، جرقه قطع و شعله پایدار می شود. بعد از پایداری شعله، فرمان ادامه کار توسط چشم الکتریکی صادر و چراغ مربوطه به شعله طبیعی (Normal Fring) روشن شده و چشم الکتریکی، شعله را کنترل و در صورت وجود شعله دستور قطع سیستم و اخطار توسط آژیر و چراغ هشدار دهنده (Lock out) را صادر می نماید که در این وضعیت، مسئول دیگ موظف است حهت رفع آن اقدام مقثضی بعمل آورد.

باید توجه داشت که در ابتدای کار، کلید تنظیم شعله (Modulation Hand / Auto) در حالت کم یا زیاد می تواند روی حالت خودکار و یا دستی باشد. در

این حالت چون دیگ سرد است، نبایستی با حرارت بالا یا شعله زیاد کار کند، از این رو

باید قبلاً کنترل شود که کلید تنظیم شعله روی حالت دستی و پتانسیومتر روی حالت کم

باشد،(لازم به ذکر است که دستگاه پتانسیومتر، روی دیگهای با ظرفیت kg/h 4500 و بالاتر نصب گردیده است.) تا بدنه و آب دیگ با شعله کم گرم شود و

بخار از شیر هواگیری بالای دیگ خارج گردد و فشار حداقل تا(bar 2 یا psi 30)

بالا رود. وقتی دیگ کاملاً از هوا تخلیه باشد، می توان شیر هواگیری را بست.

در این صورت اگر شعله در حالت زیاد قرار گیرد، اشکالی ندارد. (توصیه می شود که

برای بار اول، دیگ با شعله زیاد کار نکند.) در اثر گرم شدن آب درون دیگ، حجم آن

زیاد می شود که می توان با باز کردن شیر تخلیه، آب دیگ را در حد متعارف نگه داشت.

جهت کنترل سطح آب، با مشاهده شیشه آبنما، می توان سطح آب را ملاحظه و کنترل کرد.

در صورتی که دیگ با شعله زیاد کار کند و فشار به (bar 34/10 یا psi 150)

برسد، سوئیچ فشاری مربوطه (High

/Low Pressure Switch) طوری تنظیم شده

که شعله را از حالت زیاد به کم تبدیل می کند. در صورتی که فشار بیشتر و از bar

34/10 تجاوز کرد، سوئیچ مخصوص قطع و وصل Boiler Limit Stat بطور

خودکار، دیگ را خاموش می کند. اختلاف درجه فشار بین خاموش و روشن دیگ، قابل تنظیم

می باشد.

بطور مثال وقتی دیگ در فشار psi

150 خاموش شود و بخار آن مورد استفاده قرار گیرد و فشار افت کند،

سوئیچ فوق را می توان به نحوی تنظیم نمود که دیگ در فشار psi150

مجدداً روشن شود. چنانچه دیگ به هر علتی در فشار psi 135 به

صورت خود کار خاموش نشود، شیر اطمینان (Safety Valve) دیگ

در فشار psi 156 عمل می کند و با خارج نمودن بخار اضافی، از انفجار آن جلوگیری می

شود.

توضیح اینکه شیر اطمینان مذکور، قبلاً در کارخانه معمولا تنظیم می شود، اما تاکید

می شود حتما فشار عملکرد آن کنترل گردد.

روشهای تمیز کاری دیگ بخار :

با بازکردن درب جعبه دودهای جلو وعقب دیگ بخار ، می توان به تمام لوله ها دسترسی پیدا

کرد.

از جلو دیگ بخار  با برس مخصوص داخل لوله ها را از رسوب و دود پاک کنید. رسوب و دوده

معمولاً در پشت دیگ جمع می شود. دوده و رسوب مربوط به گذر دوم لوله ها در محفظه

برگشت و دوده گذر سوم لوله ها در جعبه دود عقبی تجمع می یابد. این رسوب های دوده

ای را به سادگی می توان از بین برد. با برداشتن درب انتهای محفظه برگشت، می توان

به درون آن راه یافت و دوده یا رسوب آب و دوده ای را که در آن جمع شده اند، بیرون

آورد و کاملا پاک نمود. هنگام نصب مجدد دربهای جلو و عقب از آببندی بودن آنها

اطمینان حاصل نمایید و اگر به اتصالات صدمه ای رسیده، آنها را تعمیر و تعویض

نمایید.

خاموش کردن دیگ  بخار  برای مدت کوتاه:

جهت خاموش نمودن دیگ برای مدتی معین و حداکثر تا یک شیفت کاری، می توان به یکی از

دو طریقه زیرعمل نمود:

1- شیر خروجی بخار دیگ را بسته و مشعل و پمپ تغذیه را روی حالت خودکار بگذارید. با

این روش، در طول این مدت فشار داخل دیگ حفظ شده و آماده شیفت بعدی می باشد.

با توجه به اینکه در این حالت، کارکرد دیگ بخار بدون حضور مسئول و ناظر انجام می

گیرد، اما لازم است این امر را با شرکت بیمه در میان بگذارید تا آنها روش شما را

تأیید نمایند، در این حالت لازم است قبلا از عملکرد درست سیستمها اطمینان کامل

حاصل شده باشد.

2- شیر خروجی فشار را بسته، پمپ تغذیه را در حالت دستی قراردهید و سطح آب را تا

بالاترین نقطه شیشه آبنما بالا ببرید. این عمل به منظور جبران انقباض حاصل از

پایین آمدن دما و فشار صورت می گیرد. پمپ را خاموش کرده و بگذارید مشعل در

بالاترین فشار تنظیم شده خاموش شود. کلید پمپ تغذیه و کلید مشعل را روی حالت خاموش

بگذارید، وقتی مشعل متوقف شد، آنرا باز کرده و در حالیکه فنجانک سوخت (CUP) گرم

است، آنرا تمیز نمایید. اگر این کار در حالت گرم انجام نگیرد، تشعشع و حرارت حاصله

باعث خشک شدن و جمع شدن رسوب کربن روی فنجانک سوخت خواهد شد. شیر آب را ببندید.

چنانچه در طول این مدت فشار دیگ پایین بیاید، این کار از ورود آب به داخل دیگ

جلوگیری می کند. در شروع بکار بعدی، قبل از روشن شدن دیگ، حتما شیر تغذیه آب را

باز نمایید. شیشه های آب نما و سطح آب را کنترل کنید و چشم الکتریکی و شیشه دریچه

دید شعله در عقب دیگ را تمیز نمایید.

خاموش کردن دیگ بخار برای مدت طولانی:

جهت خاموش کردن دیگ بخار برای مدت طولانی، می توان به یکی از سه روش زیر عمل نمود:

1- روش خشک کردن دیگ: وقتی دیگ را خاموش نمودید لوله ها، صفحه – لوله (Tube Plates)،

کوره و تمامی سطوحی را که با حرارت و گاز احتراق تماس دارند، باید از دوده های

حاصل از سوخت، تمیز نمود و بعد از تخلیه کرده و و دریچه های آدم رو، دست رو و

لایروبی را بازنموده و گل و لای، رسوب و جرمها را خارج و داخل دیگ را کاملا تمیز

کنید. بایستی سعی شود که داخل دیگ، کاملا خشک شده و رطوبت آن تا حد امکان گرفته

شود. شناورهای کنترل کننده سطح آب را بیرون آورده و محفظه آنها را از رسوب و پوسته

های زنگ، تمیز و خشک نموده و دوباره نصب نمایید. شیرهای خروجی هوا و تخلیه دیگ و

تخلیه بخار را باز کنید. با به کار بردن مواد شیمیایی مناسب می توان دیگ را در

حالت خشک نگهداری نمود.

در طول مدت خاموشی دیگ، بایستی در هر هفته دو یا سه بار موتورها را بچرخانید تا

محور آنها به مدت طولانی در یک وضعیت نماند.

2- در وضعیتی که دیگ آبگیری شده باشد: در صورتی که دیگ آبگیری شده باشد، آنرا

خاموش کرده و سعی نمایید که حبابهای داخلی وجود نداشته باشند. آب دیگ باید هر هفته

یکبار آزمایش شود و مواد شیمیایی ذخیره برای تصفیه آب در تمام مدت، جهت جلوگیری از

اکسیداسیون، تزریق شود.

عیوبی که ممکن است در سیستم کار بوجود آید:

الف) دیگ آبگیری نمی کند: در این حالت ممکن است اشکالات زیر بوجود آمده باشد که

باید در جهت رفع آنها اقدام نمود.

1- کلید پمپ روی حالت روشن نباشد.

2- آب منبع تغذیه دیگ، تخلیه شده باشد.

3- شیر تغذیه آب که روی منبع نصب شده است، بسته باشد.

4- صافی آب، رسوب گرفته باشد یا کثیف شده باشد.

5- پمپ آب، هوا گرفته باشد.

6- جهت چرخش پمپ، برعکس باشد.

7- اتصالات روی ترمینال پمپ، صحیح یا محکم نباشد.

8- شیر تغذیه ورودی آب به دیگ بخار ، بسته و یا دارای اشکال باشد.

9- دستگاه کنترل کننده سطح آب، اشکال داشته باشد.

10- اتصالات الکتریکی دستگاه کنترل کننده سطح آب صحیح بسته نشده باشد.

11- شناور گیر کرده باشد.

12- شیر زیر دستگاه کنترل کننده سطح آب باز نباشد ( در دیگ های با ظرفیت بالا).

13- کنتاکتور پمپ اشکال داشته باشد.

14- رله اضافه بار مربوطه عمل کرده باشد.

15- فیوز مدار قدرت پمپ سوخته باشد.

ب) مشعل شروع بکار نمی کند: ممکن است اشکالات زیر بوجود آمده باشد که در این صورت

باید در جهت رفع آنها اقدام نمایید.

1- مشعل روی حالت خاموش باشد.

2- فیوز مشعل سوخته باشد.

3- کنتاکتور مربوطه اشکال داشته باشد.

4- مشعل دروضعیت قطع ( Lock

Out) باشد.

5- چشم الکتریکی درمعرض نور قرار گرفته باشد.

6- رله اضافه بار مربوطه عمل کرده باشد.

7- اتصالات بطور کلی محکم نباشد.

8- درب مشعل محکم بسته نشده باشد.

9- مدار الکتریکی اشکال داشته باشد.

ج) موتور مشعل و دمنده کار می کند ولی شعله ایجاد نمی شود: این امر ممکن است در

اثر یکی از مواردی باشد که ذیلاً ذکر می شود.

1- اتصالات محکم یا صحیح نباشد.

2- کلیدهای حد فشار هوا عمل نکرده باشد.

3- میکروسوئیچهای مسیر دمپر هوا و سوخت عمل نکرده باشد.

4- منبع سوخت تخلیه شده باشد.

5- سوخت سرد است یا ترموستات خراب شده است (در زمانی که دیگ با مازوت کار می کند).

6- دور موتور مشعل یا پمپ سوخت یا موتور دمنده برعکس باشد.

7- صافی سوخت کثیف شده باشد.

8- شیرهای مسیر سوخت بسته باشد.

9- جرقه تولید نمی شود.

10- الکترودها جرقه کثیف است.

11- الکترود جرقه شکسته است.

12- الکترودها تنظیم نیستند.

13- ترانس جرقه خراب است.

14- دمپر هوا عمل نکرده است.

15- هوا و سوخت دارای نسبت متناسب نیستند.

د) مشعل روشن شده بلافاصله خاموش می شود.

1- چشم الکتریکی کثیف است.

2- در مسیر نور شعله و چشم الکتریکی مانع قرار دارد.

3- اتصالات الکتریکی محکم نیستند.

4- اتصالات الکتریکی در مدار چشم الکتریکی برعکس بسته شده است.

5- جریان دریافتی چشم الکتریکی کم است.

6- نسبت سوخت و هوا متناسب نیست و شعله کامل ایجاد نمی شود.

ه) مشعل در حین کار خاموش می گردد.

1- سوخت تمام شده است.

2- اشکالی در مسیر سوخت ایجاد شده است.

3- پمپ سوخت از کار افتاده است.

4- آب به داخل سوخت نفوذ کرده است.

5- در صورت استغاده از مازوت سوخت سرد شده است.

6- اتصالات الکتریکی شل شده است.

7- پمپ سوخت هوا کشیده است.

8- برای شیر سلونوئیدی سوخت، اشکالی پیش آمده است.

9- در تناسب سوخت و هوا اشکالی پیش آمده است.

10- چشم الکتریکی دارای اشکال شده است.

11- برق قطع شده است.

12- فیوز کنترل کننده مدار فرمان سوخته است.

و) شعله دود می کند.

1- تناسب مقدار سوخت وهوا صحیح نیست.

2- در صورت استفاده از مازوت دمای سوخت کم است.

3- فشار سوخت زیاد است.

4- لوله های پاس 2 و 3  کثیف شده است.

5- در مسیر دود کش اشکال پیش آمده است.

ز) مشعل دائماً خاموش و روشن می گردد.

1- بار دیگ نسبت به اندازه و ظرفیت آن کم است.

2- نشت لوله های مسی باعث اختلال کار در کلیدهای فشاری شده است.

3- کلیدهای فشاری معیوب شده است.

4- درب مشعل محکم بسته نشده است.

عوامل خطر آفرین در دیگ های بخار:

عوامل بروز انفجار در دیگها ممکن است به دلایل زیر باشند:

1- عدم رسیدگی منظم به عملکرد صحیح سیستمهای اتوماتیک و کنترل دیگهای بخار، هر چند

مطابق آیین نامه ها و استانداردهای بهره برداری از دیگ باشند. لازم است که

سیستمهای خودکار و کنترل، روی دیگ نصب گردند، گرچه این عمل نیاز به نظارت را به

حداقل می رساند، مع الوصف امکان دارد به دلایل مختلف سیستمهای کنترل فشار، سطح آب

و … صحیح عمل نکنند.

2- دستکاری کردن سیستمهای فرمان مشعل، پمپ و … و تنظیم آنها از طرف افرادی که

تخصص لازم برای این کار را ندارند و آموزشهای ویژه در این زمینه را ندیده اند.

3- ریزش سوخت مایع و یا جمع شدن گاز در ناحیه کوره و محفظه برگشت و احتراق

ناگهانی.

4- کوتاهی و عدم دقت در آزمایش شیرهای اطمینان و کنترل کننده سطح آب.

5- تشکیل رسوب روی کوره و سطوح حرارتی.

6- خوردگی در ناحیه پوسته و سطوح حرارتی و عدم بازرسی دوره ای و ضخامت سنجی قسمت

های تحت فشار.

7- عدم استفاده از وسایل تصفیه و کنترل خوردگی آب.

سرویس های روزانه دیگ بخار :

1- شیر ورودی آب به داخل شیشه آبنما راببندید و شیر تخلیه آن را بازن مایید. بخار

باید به سرعت از شیشه ها عبور نماید. اجازه دهید برای چند ثانیه بخار خارج شود.

شیر تخلیه آب نما را ببندید و شیر ورودی آنرا باز کنید. آب باید به سرعت وارد شیشه

آبنما گردد. چنانچه این عمل به کندی انجام شد، یکی از مجراها مسدود شده که باید در

اولین فرصت رفع اشکال شود.

2- شیر تخلیه دیگ بخار را باز کنید و اجازه دهید تخلیه برای مدت چند ثانیه انجام

شود. (این عمل جهت کاستن از املاح موجود در آب صورت می گیرد).

3- در صورت کثیف بودن، شیشه بازدید شعله در قسمت عقب دیگ باید تمیز گردد.

4- شعله کم ( LOW) وشعله زیاد (HIGH) را بازدید نمایید.

5- فنجانک (CUP در دیگ های بزرگ) و نازل ( NOZZLE در

دیگ های کوچک) مشعل، به صورت روزانه توسط پارچه و پارافین و یا گازوئیل تمیز شود.

توجه: برای انجام موارد فوق به هیچ وجه از ابراز برنده و یا نوک تیز استفاده نشود،

زیرا در صورت تکرار نازل یا فنجانک از تعادل خارج شده و باید آنرا تعویض نمود.

6- اجزای مشعل را باید تمیز نگه داشت. روغنهای نشت شده را به طور روزانه پاک نمود

و محل نشت نیز باید آب بندی گردد.

برنامه هفتگی دیگ های بخار:

1- در حالتی که مشعل روشن است، با حضور مسئول تأسیسات دیگ های بخار، کلید پمپ تغذیه آب را روی حالت خاموش قرار داده و بگذارید در اثر تبخیر، سطح آب پایین رود تا به علامت کم آبی روی شیشه آبنما برسد. در این وضعیت، باید مشعل خاموش شده و چراغ مربوط به سطح آب کم (Low Water Level) روشن و زنگ خطر شروع بکار نماید.

توسط کلید مربوطه، زنگ را قطع و اجازه دهید آنقدر بخار خارج گردد تا به سطح آب خیلی کم (Extra Low Water Level) برسد. در این لحظه چراغ مربوط به سطح آب خیلی کم روشن شده و آزیر شروع بکار می کند. صدای آژیر توسط کلید مربوطه قطع و پس از اینکه این مراحل به خوبی کنترل شد، پمپ تغذیه آب را روشن و آبگیری را کامل کرده و مشعل را روشن نمایید. این مراحل جهت اطمینان از عملکرد سیستم کنترل آب انجام می شود.

دیگ نمی بایست مدت زیادی در حالت سطح آب خیلی کم (Extra Low Water Level) باقی بماند.

2- تجهیزات هشدار دهنده دیگ از قبیل زنگها و لامپها را کنترل نمایید.

3- چنانچه در مراحل فوق اشکالی مشاهده شد، سریعا جهت رفع آن افدام و در صورت عدم

موفقیت، با شرکت های متخصص در این زمینه، تماس حاصل فرمایید.

4- صافی پمپ تغذیه را کنترل نمود و در صورت نیاز آنرا تمیز نمایید.

5- وقتی که مشعل درحال کار می باشد، چشم الکتریکی را از جای خود خارج کنید. شعله باید بلافاصله قطع و چراغ اخطار روشن شده و آزیر شروع بکار نماید. بدین ترتیب مدار کنترل شعله بررسی می گردد.

6- چشم الکتریکی را با پارچه ای نرم و تمیز پاک کرده و در حای خود قرار دهید.

7- الکترودهای جرقه زن و فنجانک سوخت یا نازل را کنترل و درصورت مشاهده رسوب تمیز نمایید.

8- اتصالات دمپر هوا و سوخت را کنترل نمایید.

برنامه ماهانه دیگ بخار :

1- یاطاقانهای پروانه دمنده را گریسکاری کنید.

2- موتورهای الکتریکی را طبق دستورالعمل کارخانه سازنده روغن کاری نمایید.

3- پمپ تغذیه را از نظر نشت و یا ایجاد سرو صدا برسی کنید.

4- صافی سوخت را بازدید کرده و در صورت نیاز، با گازوئیل شستشو نمایید.

5-صافی پمپ آب را باز کرده و در صورت لزوم، رسوبها و گرفتگی احتمالی آنرا رفع و

صافی را کاملا تمیز نمایید.

6- کلیه اتصالات و شیرها را ا ز نظر نشت ، کنترل کرده و در صورت اشکال آنها را رفع

عیب نمایید.

برنامه فصلی دیگ بخار :

1- مشعل را کاملا تمیز کرده و از نظر نشت کنترل کنید.

2- لوله های پاس 2 و 3 را (در صورت وجود دوده در لوله ها) توسط برس مخصوص تمیز

نمایید.

3- با رعایت کلیه نکات ایمنی، دریچه های آدم رو و دست رو را باز کرده، داخل دیگ را

از نظر رسوب و زنگ زدگی به صورت کامل بازدید نمایید.

تذکر: موارد 2 و 3 رادر اولین فصل کاری دیگ انجام دهید و بعد از آن با توجه به

میزان بهره برداری از دیگ، برای انجام آنها می توان اقدام نمود. بدین معنی که می

توان تعیین کرد که در چه فاصله زمانی لوله ها و در چه فاصله زمانی داخل دیگ را می

بایست بازدید کرد. باید در نظر داشت که حداکثر زمان تمیز کاری لوله ها از سه ماه

تجاوز ننماید، چون با تمیز نگه داشتن لوله ها، بازدهی دیگ بیشتر خواهد شد. چنانچه

سطوح لوله برای مدت طولانی تمیز نشود، علاوه بر پایین آوردن ظرفیت اسمی دیگ، عمر

لوله ها هم کاهش می یابد.

کاربردهای سیستم گرمایش از کف

کاربردهای سیستم گرمایش از کف

امروزه سیستم گرمایش از کف به علت مزایای فراوان یکی از پرکاربردترین سیستم ‌های گرمایش در تمام دنیا می‌باشد . در مطلب زیر سعی شده برخی از کاربردهای این سیستم به اختصار بیان شود.

 ۱ –  ساختمان‌های مسکونی

رسیدن به آسایش حرارتی و مصرف کم یکی از مزایای سیستم گرمایش از کف می‌باشد. این سیستم توانسته با فراهم آوردن شرایط آسایش بی نظیر برای ساکنین یکی از سیستم‌های گرمایش محبوب در ساختمان‌های مسکونی باشد.

۲ –  محیط اطراف استخرها

یکی از مشکلات گرمایش در استخر‌ها نبود گرمای یکنواخت در محیط استخر و تجمع گرما در زیر سقف می‌باشدکه این امر  باعث تلفات حرارتی زیاد انرژی و خوردگی اجزای سقف میشود. با استفاده از سیستم گرمایش از کف میتوان کلیه مشکلات فوق را برطرف نمود.

۳ –  سالن‌های مرغداری

در سالنهای مرغداری گرمایش مورد نیاز در سطح حدود ۵۰ سانتی متر از کف می باشد در حالیکه در سیستم گرمایشی متداول (هیتر) زماینکه گرمای کف ۳۲ درجه است دمای زیر سقف حدود ۵۰ درجه می باشد .

همانطور که می دانید هوای گرم سبک تر است و در بالاترین قسمت قرار می گیرد در صورتیکه گرمایش مورد نیاز در سطح پرنده می باشد و با توجه به تبادل حرارتی سقف و تهویه سالن تا ۶۰ درصد اتلاف انرژی بوجود می آید. با استفاده از سیستم  گرمایش از کف می‌توان از اتلاف انرژی جلوگیری کرده و توزیع گرمای یکنواخت و مطبوع ایجاد کرد .

مزایای گرمایش از کف در سالنهای مرغداری :

    افزایش رطوبت نسبی محیط و نرمال بودن بستر (در طی پرورش، هر قطعه مرغ حدود ۱۰ لیتر آب مصر می کند که ۳/۲ آن از طریق فضولات دفع و روی بستر باقی می ماند. با وجود گرمایش از کف عملیات تخمیری انجام نشده و عمل تبخیر انجام می گیرد و محیط سالن مرطوب و عاری از گازهای آلاینده می گردد)

     مصرف سوخت بیش از ۶۰ درصد کاهش می یابد .

      مصرف برق در سیستم گرمایشی تا ۸۰ درصد کاهش می یابد .

      توزیع یکنواخت گرما در تمامی سطح بستر .

      کاهش گازهای آلاینده (آمونیاک – منو اکسید کربن)

    کاهش بیماریهای تنفسی (کوکسید یوز-  CRD)

     عملکرد پرورش و تهویه در سالنها بهتر انجام می گیرد .

     دسترسی بهتر گله به دانخوری و آبخوری

 ۴ –  گلخانه‌ها

با توجه به نیاز ریشه گیاهان به گرمای مطلوب گرمایش از کف میتواند محیطی ایده‌آل برای رشد گیاهان فراهم نماید.

–  واحدهای صنعتی

گرمایش به روش جابجایی سبب حرکت هوا و ایجاد گرد و غبار می‌شود، این امر در واحدهای صنعتی به کاهش کیفیت محصول و شرایط محیط کار منجر می‌گردد. تامین گرمایش مطبوع و حفظ کیفیت هوا متناسب با استانداردهای مورد نیاز برخی صنایع مانند داروسازی و صنایع غدایی، ضرورت استفاده از سیستم گرمایش از کف را در این واحدها نشان می‌دهد.

–  سیستم ذوب برف

تنها را حل برای معابر یخ بسته و پوشیده از برف سیستم گرمایش از کف میباشد. سیستم ذوب برف میتواند در ورودی ساختمانها، پشت بام ساختمان‌های برف گیر، آشیانه هواپیماها و باند های فرود مورد استفاده قرار گیرد.

–  سالن‌‌های ورزش و زمین چمن

در مناطق معتدل و سردسیر، نگهداری چمن ورزشگاهها در فصلهای پاییز و زمستان کاری سخت و دشوار است. در این فصل‌ها به علت یخزدگی زمین، ریشه چمن سرد می‌شود که این امر منجر به زرد شدن چمن می‌گردد. بیش از دو دهه است که در اروپا برای حفظ چمن در اکثر ورزشگاه‌های بزرگ از سیستم گرمایش از کف در زیر بستر چمن استفاده میشود.

 از دیگر موارد کاربرد سیستم گرمایش از کف میتوان به کتابخانه‌ها،‌مدارس، بیمارستان‌ها، هتل‌ها، مساجد، رستورانها، سالن‌های اجتماعات، پیاده روها، فروشگاه‌‌ها و مراکز تاریخی نام برد.

سیستم حرارتی گرمایش از کف

سیستم حرارتی گرمایش از کف که انتقال حرارت به صورت تشعشعی (تابشی) سهم زیادی در فرآیند گرمایشی آن دارد، درمقایسه با سایر سیستم‌های حرارتی نه تنها در صرفه‌جویی و بهینه‌سازی مصرف انرژی بلکه در مقوله رفاه و آسایش ساکنان ساختمان‌ها دارای نقاط قوت بسیاری می‌باشد.

در سال‌های اخیر، سیستم گرمایشی از کف در کشورهای اروپائی و آمریکا بسیار متداول شده است و دلیل این گسترش روزافزون بهینه بودن مصرف انرژی، توزیع یکسان گرما در تمامی سطح و فضا و دوری از مشکلات موجود در سایر روش‌ها، به عنوان مثال سیاه شدن دیوارها، گرفتگی و پوسیدگی لوله‌ها و… می‌باشد. استفاده از روش گرمایش از کف جهت گرمایش محل سکونت از دیرباز به طرق مختلف انجام می‌گرفته است.

بطوریکه رومی‌ها زیر کف را کانال کشی کرده و هوای گرم را از آن عبور می‌دادند و کره‌ای‌ها دود حاصل از سوخت را قبل از اینکه از دودکش عبور کند از زیر کف انتقال می‌دادند. در سال ۱۹۴۰ نیز فردی بنام سام لویت برای این منظور لوله‌های آب گرم را در زیر کف قرار داد. در کشور ایران نیز درمناطق کوهستانی و سردسیر از جمله آذربایجان این روش مورد استفاده قرار می‌گرفته، که بیشترین مورد استفاده آن درحمام‌ها بود.

به طور کلی سه نوع روش گرمایش از کف موجود است:

  • گرمایش با هوای گرم
  • گرمایش با جریان الکتریسیته
  • گرمایش با آب گرم

به دلیل اینکه هوا نمی‌تواند گرمای زیادی را در خود نگاه دارد، روش هوای گرم در موارد مسکونی چندان به صرفه نیست و روش الکتریکی نیز فقط زمانی مقرون به صرفه است که قیمت انرژی الکتریکی کم باشد. درمقایسه با دو روش ذکر شده، سیستم گرمایش با آب گرم (هیدرولیک) مقرون به صرفه‌تر و خوشایندتر می‌باشد. بدین خاطر سال‌های متوالی در سراسر دنیا مورد استفاده قرار گرفته است. روش گرمایش از کف به عنوان راحت‌ترین، سالم‌ترین و طبیعی‌ترین روش برای گرمایش شناخته شده است.

همانطور که افراد در یک روز سرد زمستانی توسط تشعشع خورشید احساس گرما می‌نمایند، در این روش نیز گرما را بوسیله انتقال حرارت تشعشعی (تابشی) از کف دریافت می‌کنند و یقیناً احساس آسایش بیشتری خواهند نمود. در این سیستم گرمایشی معمولاً دمای آب گرم موجود در لوله‌های کف‌خواب بین ۳۰ تا۶۰ درجه سانتی گراد می‌باشد که در مقایسه با سایر روش‌های موجود، که دمای آب بین ۵۴ تا ۷۱ درجه سانتی گراد است، ۲۰ تا۴۰ درصد در مصرف انرژی صرفه جویی می‌شود.

در ساختمان هایی که دارای سقف بلند می‌باشند استفاده از سیستم گرمایش از کف باعث کاهش مصرف انرژی و صرفه‌جویی در مصرف سوخت می‌شود، به این خاطر که در سایر روش‌ها (مانند رادیاتور و بخاری) هوای گرم در اثر کاهش چگالی سبک شده و به سمت سقف می‌رود و اولین جایی را که گرم می‌کند سقف می‌باشد (این موضوع به طور واضح در سمت چپ شکل زیر مشخص می‌باشد). به علت بالا بودن دمای هوا در کنار سقف میزان انتقال حرارت آن به سقف از هرجای دیگر بیشتر است و این عامل باعث اتلاف مقدار زیادی انرژی می‌شود.

در روش گرمایش از کف ابتدا قسمت پایین که مورد نیاز ساکنین است گرم می‌شود و هوا با دمای کمتری به سقف می‌رسد، که این یکی از مزایای اصلی این سیستم می‌باشد. یکی دیگر از مزایای استفاده از روش گرمایش از کف که امروزه بسیار مورد توجه واقع می‌شود، آسایش و راحتی افراد می‌باشد، به طوریکه آسایش و راحتی فرد در محل سکونتش بدون اینکه از هر بابت دارای محدودیت باشد فراهم می‌شود. در نظر بگیرید که بدن شما در یک اتاق بگونه‌ای گرم شود که شما در هنگام استراحت هیچگونه هوای گرمی را استنشاق نکنید و تنفس شما بسیار راحت صورت گیرد، این بهترین روش گرم کردن در یک آپارتمان و یا یک منطقه صنعتی است. همه اعضای بدن شما بخصوص پا که بیشترین فاصله را با قلب دارد همیشه گرم خواهد ماند و این برای انسان بسیار مطلوب خواهد بود.

همانگونه که قبلاً اشاره شد در گرمایش بوسیله رادیاتور یا بخاری دمای قسمت پایین اتاق سردتر از بالای آن می‌باشد که این حالت برای کودکان که دارای اندام کوچکی هستند ناخوشایند است، بطوریکه افزایش البسه آنها برای جلوگیری از بیماری، آزادی کودکانه آنها را محدود می‌کند. سیستم گرمایش از کف برخلاف رادیاتور که هوای محل سکونت را به دلیل گرمای بیش از حد خشک می‌کند، رطوبت را در حد متعادل نگه می‌دارد.

همانطور که می‌دانید بیشتر افراد از کثیف شدن دیوارها و محیط زندگی در اثر استفاده از منابع گرمایی همچون بخاری و رادیاتور احساس نارضایتی می‌کنند. از آنجا که در سیستم گرمایش از کف جریان هوا به آرامی از پایین به بالا در حرکت می‌باشد، دیوار ها پاکیزه می‌‌مانند. همین امر در مورد افرادی که دارای آلرژی (حساسیت) هستند بسیار مورد اهمیت است زیرا که محیط زندگی عاری از هرگونه محرک خواهد شد.

استفاده از این سیستم در مکان‌هایی همچون آشپزخانه و حمام که کف آنها معمولاً خیس و مرطوب است مناسب بوده و باعث خشک شدن کف می‌شود. مسئله مهم دیگر اینکه در این روش رطوبت زمین که در بعضی از منازل منجر به بروز بیماری‌های مفصلی می‌شود از بین رفته و باعث کاهش درد بیماران مبتلا به ناراحتی‌هایی از قبیل رماتیسم خواهد شد.

همچنین از رطوبت دیوارها و کپک زدن آن که شکل خوشایندی ندارد جلوگیری می‌شود و دیگر اینکه در این سیستم جایی برای رشد و تکثیر حشرات موزی وجود ندارد.

یکی دیگر از فواید سیستم گرمایش از کف این است که دیگر فضای منزل یا محل کار توسط دستگاه‌های رادیاتور و بخاری اشغال نمی‌شود و به همین منظور آزادی بیشتری در تغییر دکوراسیون محل زندگی خواهید داشت.

شاید به نظر آید که به هنگام نصب سیستم کف خواب دیگر نمی‌توانید پوشش مورد علاقه تان را برای کف انتخاب کنید! ولی این طور نیست. مطمئن باشید که شما می‌توانید برای پوشش کف منزل خود از هر نوع مصالحی ازجمله سنگ، سرامیک، کاشی پارکت چوب و فرش نیز استفاده کنید بدون اینکه تأثیری در گرمای مطلوب محیط شما بگذارد.

یکی دیگر از کاربردهای سیستم گرمایش از کف، ذوب برف می‌باشد، بطوریکه از این روش برای ذوب یخ یا برف موجود در پیاده‌روها، لنگرگاه‌های بارگیری، جاده‌ها، ورودی ساختمان‌ها و بیمارستان‌ها، باند فرود هواپیما و زمین‌های ورزشی از جمله زمین فوتبال و غیره که دسترسی آسان و سریع به محل الزامی است می‌توان استفاده کرد. بطوریکه این روش علاوه بر کاهش هزینه‌های برف‌روبی و نمک‌پاشی، در حفظ ساختار موارد گفته شده بسیار موثر خواهد بود.

 در حدود ۱۷۰۰ سال پیش در امپراتوری روم باستان، سیستم گرمایش از کف بعنوان یک روش تأمین حرارت مطلوب مورد استفاده واقع می‌گردید. رومیان با سوزاندن چوب و ایجاد گازهای مشتعل و عبور دادن این گازها از کانال‌های هوایی موجود در کف ساختمان، اقدام به گرم کردن کف منازل خود می‌کردند. این روش مدت‌های زیادی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

هم اکنون نیز همین سیستم گرمایشی مورد استفاده قرار می‌گیرد با این تفاوت که نحوه عمل، اندکی تغییر کرده است و بجای گاز داغ از آب گرم و بجای کانالها از لوله‌های مخصوص استفاده می‌کنند.

امروزه با پیشرفت تکنولوژی هزینه نصب سیستم گرمایش کفی کاهش یافته است و با استفاده از لوله‌های PEX دیگر مشکلات مربوط به لوله های مسی و فلزی و پلی‌بوتیلن را نخواهیم داشت. لوله‌های پلی‌بوتیلن (PB) مدت‌ها در این روش مورد استفاده قرار می‌گرفت اما بدلیل وجود مشکلاتی مانند نشتی آب، کم کم جای خود را به لوله‌های جدید‌تر دادند.

امروزه لوله‌های پلیمری جدیدی که از جنس پلی‌اتیلن مشبک شده می‌باشند مورد استفاده قرار می‌گیرند. که مانند لوله‌های PB نصب آنها بسیار آسان خواهد بود؛ اما بخاطر ساختار مشبک آن خواص بهتری از خود نشان می‌دهند و مشکلات لوله‌های پلی‌بوتلین را ندارند.

فواید استفاده از سیستم گرمایش کفی

۱) آسایش و آرامش در بالاترین حد ممکن : درجه حرارت ثابت و دائمی در طول زمستان در نزدیکی کف ساختمان و در محلی که شما قرار دارید وجود خواهد داشت. این حالت بسیار دلپذیری است که محیط اطراف پا گرم بوده و هوای مورد تنفس گرمای زیادی نداشته باشد. پروفیل دمایی سیستم گرمایش کفی به پروفیل ایده آل بسیار نزدیک است، گرما به آرامی از کف به سمت سقف منتشر می‌شود، پای گرم و سر خنک، به سلامت کمک می‌کند.

۲) ثابت بودن حرارت: بعلت جرم  بالای،  پوشش کف ساختمان در صورت هر گونه قطع برق و  یا عوامل دیگر که باعث توقف حرارت‌دهی مرکزی باشد، مدت زمان سرد شدن آپارتمان بسیار طولانی‌تر از سایر روش‌ها می‌باشد. در این سیستم ابتدا مدت زمانی طول می‌کشد  تا کف زمین به درجه حرارت مطلوب برسد، ولی پس از گرم شدن این حرارت به صورت پایدارتری‌تری در طول مدت زمستان مورد استفاده قرار خواهد گرفت.

۳) سبکی وزن ساختمان، افزایش ارتفاع اتاق‌ها: بعلت استفاده از یکنوع لوله با سایز پایین و همچنین حذف عبور لوله‌های تاسیساتی از روی یکدیگر (که عموماً باعث بالا آمدن کف واحدها و  پر کردن کف در زمان ساخت می‌شود ) ضخامت پوشش به مقدار زیادی کاهش می‌یابد. این امر ضمن کم کردن وزن ساختمان ( و در نتیجه استقامت بیشتر آن ) موجب افزایش ارتفاع سقف واحدها نیز می‌گردد.

۴) صرفه‌جویی در مصرف سوخت: بعلت تماس مستقیم افراد با منبع گرمایش درجه حرارت اتاق در درجات پایین‌تری تنظیم می‌گردد. این امر موجب صرفه جویی ۲۵ الی ۴۰ درصد در مصرف سوخت خواهد شد.

۵) آزادی عمل در دکوراسیون داخل منزل: بعلت قرار گرفتن این سیستم در کف، اثاثیه را می‌توان در هر گوشه‌ای از ساختمان قرار داد. این امر  بخصوص در واحدهای کوچک‌تر و اتاق خواب‌هایی بافضای محدود، ملموس‌تر خواهد بود.

۶) هوای پاکیزه‌تر و خشک نشدن هوا: در سیستم رادیاتوری‌، عموماً هوای اتاق خشک می‌شود. در بسیاری از موارد با قرار دادن کتری آب به روی رادیاتور سعی در افزایش رطوبت اتاق می شود. این مشکل در سیستم گرمایش کفی نمودی نخواهد داشت.

۷) تمیزی دیوارها و اثاثیه منزل: بعلت سیکل گردش هوای داغ در زمان استفاده از رادیاتور عموماً دیوارهای بالای رادیاتور بمرور زمان سیاه شده و دوده را بخود جذب می‌نماید. در سیستم گرمایش کفی ین مشکل برطرف شده و دیوارها و سایر لوازم در طول زمان سیاه نخواهد شد.

۸) افزایش ارزش منزل: استفاده از سیستم گرمایش کفی موجب افزایش ارزش منازل می‌شود اگر چه نصب این سیستم از لحاظ هزینه تفاوت چندانی با سیستم حرارت بتوسط رادیاتورهای مرغوب ندارد، ارزش افزوده آن برای ساختمان بسیار بیشتر خواهد بود.

۹) استفاده از منابع حرارتی مختلف : سیستم گرمایش کفی می‌تواند از منابع مختلفی برای تأ‌مین گرمایش استفاده کند. موتورخانه، پکیچ و حتی حرارت خورشیدی می‌توانند در این سیستم مورد استفاده قرار گیرند.

۱۰) خشک‌تر باقی ماندن زمین‌های مرطوب و یا خیس‌: در صورت نصب سیستم گرمایش کفی در محل‌های مانند آشپزخانه، سرویس‌های بهداشتی و زیر زمین، در صورت خیس شدن کف این محل‌ها بعلت شستشو بسرعت خشک خواهد شد.

روشهای کنترل دما در سیستم گرمایش کفی

  • سیستم کنترل دمای بصورت دستی
  • سیستم کنترل دمای اتوماتیک بصورت مکانیک
  • سیستم کنترل دمای اتوماتیک بصورت برقی

▪ سیستم کنترل دمای بصورت دستی

در این سیستم با استفاده از شیرآلات قطع و وصل متصل شده به خروجی‌های هر کلکتور، در جعبه مربوطه، امکان کنترل منطقه‌های حرارتی به صورت دستی امکان پذیر می‌گردد. از مزایای این سیستم، اقتصادی بودن و ساده بودن سیستم کنترلی، می‌توان اشاره نمود.

▪ سیستم کنترل دمای اتوماتیک بصورت مکانیکی

در این سیستم با استفاده از نصب شیرآلات گرمایش کفی در داخل دیوار هر فضای گرمایشی، از طریق تنظیم ترموستات حرارتی نصب شده بر روی شیر گرمایش کفی داخل دیوار، دمای محیط مریوطه به صورت مکانیکی و اتوماتیک کنترل می‌گردد. در این روش داخل جعبه شیر گرمایشی، شیر تخلیه هوا نیز پیش بینی شده است.

▪ سیستم کنترل دمای اتوماتیک بصورت برقی

در این سیستم شیرهای برقی که به حس‌گرهای الکتریکی در هر محیط به طور جداگانه وصل شده‌اند، فرمان قطع و وصل هرمدار حرارتی را دریافت نموده و عملیات تنظیم خودکار هر محیط را انجام می‌دهند.امکان دیگری همانند، دبی‌سنج و یا دماسنج نصب شده بر روی هر خروجی و ورودی کلکتور امکان کنترل‌های مختلف و متنوعی را برای کاربر ممکن می‌سازد. سیستم اتوماتیک برقی پایپکس کامل‌ترین روش کنترلی دمایی فضای گرمایش کفی می‌باشد.

انواع منبع تأمین کننده حرارتی ممکن جهت سیستم گرمایشی از کف

سیستم‌های گرمایش از کف همانند سیستم رادیاتور قابلیت اتصال به انواع منابع تأمین کننده حرارتی را دارا می‌باشند. ولی با توجه به راندمان بالای گرمایش کفی دمای مورد نیاز به بیشتر از ۵۰ درجه نمی‌رسد. از طرف دیگر دمای مورد نیاز سیستم آبرسانی حداقل ۶۰ درجه می‌باشد. در نتیجه در ساختمانی که از گرمایش کفی استفاده می‌کند نیاز به دو مدار با درجه حرارت متفاوت ضروری است که به روش‌های ذیل ممکن می‌باشد:

ـ استفاده از پکیج

ـ استفاده از موتورخانه با ۲ دیگ کوچک

ـ استفاده از موتورخانه با یک دیگ و مبدل حرارتی

ـ استفاده از موتورخانه با یک دیگ و الکترو والو با مدار بای پاس

سامانه گرمایش از کف به دلیل بیماری زا بودن آن سال‌ها پیش توسط موسسات استاندارد بین المللی ممنوع و از چرخه تولید خارج شده است، بنا براین بر خلاف آن چه تبلیغ می شود به عنوان فن‌آوری نوین مطرح نیست.

خساراتی که استفاده از این سامانه دارد، گاه جبران ناپذیر است. این زیان که ناشی از شناخت نادرست از آن محصول می باشد، تنها با ایجاد آگاهی مصرف‌کننده به حداقل می‌رسد. این آگاهی را می‌توان با توضیح تاریخچه کاربرد این نوع سامانه گرمایشی و بیان حقایقی تلخ به وجود آورد.

سابقه کاربرد این سامانه در نقاط سراسر اروپا وآمریکا به سال‌ها قبل بر می گردد که از آن در ورودی ساختمان‌ها برای جلوگیری از یخ‌زدگی پله ها استفاده می شده است.

اگر چه کمی بعد به داخل ساختمان ها راه یافت، اما باز هم به عنوان یک سامانه گرمایشی در فناوری، مورد استفاده  قرار نگرفت و تنها در استخرهای سرپوشیده کاربرد داشت. شاید در همین زمان و یا کمی پس از آن و پیش از آغاز بازی های آسیایی تهران قبل از انقلاب بود که این سامانه برای نخستین بار در استخر سرپوشیده مجموعه ورزشی آزادی به بهره برداری رسید .

به این ترتیب این سامانه در ایران نیز استفاده شد. البته کمی بعد زمین‌های چمن فوتبال هم سامانه گرمایش از کف را در دل خود جای دادند و این امید به وجود آمد که به زودی می‌رود تا در منازل هم جای ثابت پیدا کند، اما بررسی های مؤسسه های تحقیقاتی نشان داد که استفاده از این سامانه در ایجاد بیماری واریس پا تأثیر گذاشته و دخالت مستقیم دارد.  بنابراین به حکم این مؤسسه‌ها استفاده از آن در منازل کشورهای اروپایی و آمریکایی ممنوع شده و خیلی زود از چرخه تولید انبوه خارج شد .

اما سوداگران و تولید کنندگان که پیش از اعلام این آرا در سطح انبوه قطعات آن را تولید کرده بودند، به خاطر پیشگیری از ضررهای هنگفت مالی و با اطلاع از مضراتش آن را با قیمت بسیار پایین به واردکنندگان ایرانی فروختند و بار دیگر ایران بازاری شد برای تولیداتی که اروپا از چرخه خود خارج کرده بود .

لازم به یادآوری است که این سامانه تا کنون موفق به دریافت نشان استاندارد در داخل کشور نشده است.

همانطور که گفته شد این سامانه بیماری‌زاست و استفاده از آن در ایجاد بسیاری از بیماری ها مؤثر است .

از طرفی نحوه نصب و اجرای آن در کشور به درستی شناخته نشده و کمبود نیروی متخصص به مشکلات کاربرد این سامانه افزوده است و نقایص آن را بیشتر هویدا می سازد .

چگونگی اجرای تاسیسات صنعتی و لوله کشی ساختمان

شیرهای اصلی

     شیرهای اصلی ترموستاتیك بیشتر در ساختمان های تجاری به كار می روند و به مقادیر آب زیادی نیاز دارند. این شیرها آب خروجی از دیگ یا آبگرمكن را به دمای پایین تری تعدیل می نمایند. برای مثال یك شیر اصلی در یك هتل یا یك آپارتمان برای تعدیل آب 180 درجه فارنهایت كه از یك دیگ خارج می شود به دمای حداكثر 140 درجه فارنهایت به كار می رود.

  شیر اصلی، اولین شیری است كه در سیستم به كار می رود هر چند كه این شیر مصرف كننده در برابر سوختن یا تاول زدن محافظت نمی كند. چرا كه این شیر در هنگام نصب بر روی یك درجه حرارت معین تنظیم می شود و باعث می شود كه دمای آب ورودی مطابق با دمای برنامه ریزی شده باشد. در بسیاری از موارد شیر اصلی در طبقه اول و یا طبقه همكف قرار می گیرد. یعنی تا حد امكان در نزدیكی منبع تامین آب گرم. وقتی كه دمای آب توسط شیر اصلی تعدیل میشود با تكیه بر سیستم گردش مجدد می توان از تامین دمای مورد نظر برای آب اطمینان حاصل نمود. مهندسین لوله كشی ساختمان باید در خصوص افت دمای حاصل از گردش مجدد، تمهیدات لازم را در نظر بگیرند، اگر سیستم حفاظت از گرما در سیستم نصب نشده باشد، دمای آب ممكن است تا 100 یا 105 درجه فارنهایت پایین بیاید حتی اگر شیر اولیه روی دمای 120 درجه فارنهایت تنظیم شده باشد.

امروزه روش جستجوی دما  یك روش مشهور برای گرمایش آب در حین گردش مجدد تبدیل شده است. بدین ترتیب كه آب به وسیله عبور یوسته و همیشگی از یك مسیر كه توسط نوارهای داغی نوارپیچ شده است به صورت ترموستاتیكی كنترل و گرم نگه داشته می شود. شیر اصلی با استفاده از یكی از سه مكانیزم زیر آب را كنترل می كند: موتور وكس، بی متال و یا لوله كاپیلاری، كه هر یك از یك نوع خاص ترموستات بهره می برند. اما هدف مشترك هر سه تولید آب با دمای ثابت می باشد. وقوف كامل به چگونگی عملكرد هر یك از این سه مكانیزم برای عیب یابی و تعمیر این شیرها امری حیاتی به شمار می رود.
در شیر ترموستاتیكی با موتوروكس، یك پیستون تعدیل جریان را برعهده دارد، وقتی موتور وكس، تغییر دما را حس كند،پیستون كنترل كننده جابجا می شود تا جریان آب داغ را باز و یا بسته نماید. با تكامل نسل این شیر در صنعت خودرو كه در جهت كنترل حداكثر دمای موتور به كار می روند، شیرهای موتور وكس شیرهای قابل اطمینان، در دسترس و باعمر طولانی به شمار می روند.
در اصلی بی متال، دو واشر فلزی با ضرایب انبساط مختلف به یكدیگر چسبیده و به شكل فنری در آمده اند. وقتی دمای آب تغییر می كند به همان نسبت شكل فنر عوض می شود و موجب حركت كوچكی در هر یك از واشرها می گردد. این حركت كوچك خود موجب تغییر بزرگتری می شود.كه باعث می شود پیستون از جای خود حركت كرده و جریان آب را كنترل نماید.
آخرین مدل شیر ترموستاتیكی از یك لوله كاپیلاری كه با گاز پرشده است، بهره می برد. در این حالت لوله با انبساط و انقباض خود دما را تعدیل كرده و مسیر عبور آب را بزرگتر و یا كوچكتر می نماید. فارغ از این كه چه نوع ترموستاتی برای شیر در نظر گرفته می شود، لوله كش باید در هنگام نصب دمای شیر اصلی را تنظیم نماید. دمای مناطق مختلف و مناطق خاص به وسیله آیین نامه های محلی لوله كشی معین می شود، اگر چه محدوده دما بین 100 تا 140 درجه فارنهایت می باشد اما در برخی مناطق دما حداكثر به 120 درجه فارنهایت می رسد.

طراحان باید فصل و مساحت منطقه ای كه در آن قرار دارند را در نظر بگیرند. در ایالات شمالی آمریكا كه دكای آب سرد تا 40 درجه فانهایت افت می كند، لوله كش باید شیر اصلی را برای دمای بالاتری تنظیم نماید. در ایالات جنوبی و بیابانها كه دمای آب شیر می تواند تا 80 درجه فارنهایت بالا رود، شیر اصلی باید آب را به دماهای پایین تری محدود نماید. وقتی دما تنظیم شد، شیر اصلی دمای آب تنظیم می كند. حداكثر تغییر دما برای دبی های بیش از 80 گالن در دقیقه 7 درجه فارنهایت خواهد بود. برای شیرهای كوچكتر، حداكثر تغییر دما كمتر خواهد بود.

شیرهای مورد مصرف در مناطق منفك از یكدیگر

    علاوه بر شیرهای اصلی، لوله كشی باید شیرهای مناطق را مجزا نصب نماید به طوری كه مصرف كننده قادر باشد جریان آب را قطع و وصل نماید. در منازل، این اولین مرحله كار یك لوله كش محسوب می شود. چرا كه در منازل شیر اصلی به كار برده نمی شود و آب مستقیما از منبع تامین آب داغ وارد خانه می شود. سه نوع شیر مجزا در كل صنعت به كار برده می شود: شیری كه با فشار متعادل می شود و شیر تركیبی.

شیر ترموستاتیكی: دانش فنی این شیر نظیر همان دانشی است كه در شیر اصلی به كار گرفته می شود. این شیر مجهز به یك ترموستات داخلی است كه تغییرات دمای آب ورودی را حس كرده و جریان را مطابق با آن تنظیم می نماید. بمانند حالت قبل در این جا هم شیر ترموستاتیك 3 مدل دارد: مدل موتور وكس، بی متال و كاپیلاری.

شیر موازنه فشاری: این شیر در مصارف خانگی بیشترین كاربرد را دارد. شیر موازنه فشاری با حس كردن نوسانات فشار در جریان آب داغ یا سرد ورودی و با تنظیم سریع دبی، دمای آب را كنترل می كند، این شیر 2 نوع پیستونی و دیافراگمی را دربرمی گیرد، مدل پیستونی اختلاف فشار بین جریان سرد و گرم ورودی را حس كرده و میزان دبی را تغییر می دهد. در مقابل مدل دیافراگمی با تفكیك آب داغ و آب سرد، نوسانات فشار را از بین می برد. در نتیجه مدل دیافراگمی بسیار حساس تر و از نظر اندازه بزرگتر از مدل پیستونی می باشد.

نتیجه تركیب هر دوشیر، یك وسیله ترموستاتیكی خواهد شد كه با فشار متعادل می شود. این شیر با حس كردن تغییر دما و اختلاف فشار، دمای خروجی را ثابت نگه می دارد. اندازه ورودی هر سه نوع شیر مجزا از 8/3 تا 2/1 اینچ تغییر می نماید. در هنگام تعیین اندازه شیر، لوله كش ها باید به این مسئله توجه كنند كه شیرهای مجزا تحت دبی كامل بهترین عملكرد را از خود نشان می دهند. لذا اگر شیر به درستی انتخاب شود و یا مقدار جزیی كوچكتر در نظر گرفته شود، كنترل بهتری امكان پذیر شده و نگهداری شیر نیز آسان تر خواهد شد، در حالی كه اگر شیر بزرگتر از حد لازم در نظر گرفته شود، سیستم با افت فشار مواجه خواهد شد كه در این صورت كنترل سیستم از حالت مناسب و مطلوب خارج شده و این امر تاثیر نامطلوبی برعمر قطعات داخلی سیستم خواهد داشت.

حداكثر دمایی كه برای شیرهای مجزا در نظر گرفته می شود از 95 درجه فارنهایت الی 110 درجه فارنهایت می باشد. در هنگام تنظیم شیرهای مجزا، لوله كش باید تغییرات احتمالی در تامین آب گرم را كه به علت كاهش و یا افزایش در طول شب و یا به علت تغییر فصل رخ می دهد را در نظر بگیرد. حتی تغییرات كوچك و ناگهانی دما ممكن است باعث وارد شدن شوك به مصرف كننده و موجب بروز سانحه، شوك حرارتی و یا آتش سوزی گردد. برای محافظت از مصرف كننده در قبال این چنین حوادثی، باید محاسبه نماید كه چگونه تغییر دما بر دمای خروجی تاثیر می گذارد در حال كه نسبت آب گرم و سرد ثابت می ماند. پس از اینكه تغییرات دما مشخص شد و دمای بهینه تعیین گردید، می توان نسبت به تنظیم شیر اقدام نمود. شیرهای مجزا برای تعدیل آب تا 3± درجه فارنهایت انحراف نسبت به دمای از پیش تنظیم شده طراحی شده اند. ویژگی دیگر شیرهای مجزا محافظ در برابر معایب احتمالی خط آب سرد و ممانعت از سوختن و تاول زدن می باشد. بدین ترتیب كه شیر ظرف مدت 5 ثانیه بعد از اینكه فشار آب سرد افت كرد دبی آب گرم را به 2/1 گالن در دقیقه و یا كمتر تقلیل می دهد. بدین ترتیب این جریان آرام و كوچك باعث می شود كه مصرف كننده دچار سوختگی نشود.

مزایا

    هر یك از شیرها فراخور شكل خود دارای مزایایی هستند به عنوان مثال شیر موازنه فشاری نوسانات فشار را اصلاح می كند اما قادر به تعدیل نوسانات دما نمی باشد. در مقابل شیر ترموستاتیكی تغییرات دمای خروجی را حس كرده و جریان را به گونه ای تنظیم می كند كه دمای خروجی مطلوب به دست آید. با توجه به اینكه شیر ترموستاتیكی نوسانات فشار را به صورت غیر مستقیم و در اثر احساس تغییرات دمای خروجی حس می كند لذا عكس العمل شیر ترموستاتیكی در مقابل نوسانات فشار به مراتب ضعیف تر از شیر موازنه فشاری می باشد. بیشترین سطح مراقبت از جریان مربوط به شیر تركیبی می باشد. این شیر  هم تغییرات فشار و هم تغییرات دما را حس كرده و نسبت به اصلاح شرایط در اثر هر یك از این تغییرات واكنش نشان می دهد.

     در راستای تعیین محل صحیح كاربرد هر یك از شیرها، طراح باید چندین عامل را در نظر بگیرد. اگر احتمال تغییر دمای آب ورودی به شیر حمام وجود داشته باشد، شیر ترموستاتیكی انتخاب مناسبی به شمار می رود. از سوی دیگر اگر طراح احتمال نوسانات فشار را بدهد بهتر است از شیر موازنه فشاری استفاده شود. اگر امكان داشته باشد كه هر دو مشكل به وقوع بپیوندد بهتر است از شیر تركیبی استفاده شود. اكثر طراحان شیر موازنه فشاری را به عنوان حداقل نیاز كاربردهای تجاری می پندارند چرا كه این شیرها كم هزینه ترین شیرها می باشد و مصرف كننده را تا حد معینی تحت پوشش و مراقبت قرار می دهند. شیر ترموستاتیك و شیر تركیبی محافظت و پوشش بهتری ارائه می دهند اما به خاطر ساختار پیچده ای كه دارند معمولا گران تر هستند در نتیجه طراحان باید با توجه به شرایط و ملاحظات اقتصادی پروژه و ارائه محافظت مطلوب نسبت به انتخاب شیر اقدام نمایند.

استاندارها

     هدف اصلی استفاده از هر شیر محافظت و مراقبت از مصرف كننده در برابر سوختگی شدید و یا شوك های حرارتی می باشد. برای جلوگیری از نقص فنی شیر كه منجر به آسیب دیدن مصرف كننده می گردد انجمن مهندسین بهداشتی آمریكا (ASSE) استانداردهایی برای تعدیل و آزمایش شیرهای اصلی و مجزا تدوین كرده است. علاوه بر آزمایشات تغییر دما و دمای بالا، شیرهای اصلی و مجزا باید تحت آزمایشات تركیدگی شیر نیز قرار گیرند. شیرهای مجزا باید آزمایشات مربوط به مدت عمر و مقاومت در برابر نقایص فنی اب سرد را نیز پشت سر بگذارند. مهندسین لوله كشی برای توفیق در كسب و كارشان و همچنین برای تامین سلامتی مصرف كنندگان باید نسبت به استانداردها و ضرباتی كه شیرها به خودشان وارد می سازند احاطه كاملی داشته باشند.

سوالی دارید؟در تلگرام پاسخگوی شما هستیم!

Scroll Up
Skip to toolbar